Drie zussen

minimaal 4 mannen

Elf jaar geleden zijn de drie zussen Olga, Masja en Irina met hun vader naar een provinciestadje verhuisd. Hier is het leven saai, beperkt en vervelend. Gelukkig is de brigade in het stadje gevestigd, daardoor lopen er regelmatig officiers binnen. Maar de zussen koesteren één groot verlangen: naar Moskou terug te gaan. In hun herinnering en fantasie is Moskou het paradijs op aarde. Of zoals Irina zegt: “Als we in Moskou zijn is alles weer net als vroeger. Alleen is papa er niet meer. Maar dan zijn er mannen, in Moskou zijn we getrouwd. We gehoorzamen onze echtgenoten, we hebben schatten van kinderen. In Moskou zullen we gelukkig zijn.” Het is niet zo dat ze nu níets doen: Olga is lerares, Masja en Irina hebben ook een baantje, Andrej zit in het districtsbestuur. Als er brand uitbreekt in de buurt, dan doen ze alles om te helpen. Maar ze voelen een leegte in hun bestaan die ze niet goed kunnen invullen.
Andrej trouwt met Natasja en ze krijgen kinderen. Wersjinin, de batterijcommandant, is zeer gecharmeerd van Masja, en andersom, maar hij is getrouwd met een suïcidale vrouw. Tsjeboetylin zou wel met Olga willen trouwen, maar Olga merkt hem nooit op. Dan vertrekt de brigade uit de stad. Wersjinin komt afscheid nemen van de zussen en Tsjeboetykin ook. Irina zal trouwen met Toezenbach en meegaan naar Moskou – als enige van de drie zussen zal ze echt gaan. Maar Toezenbach moet eerst nog duelleren met Soljony (ze hebben elkaar beledigt), voor hij kan vertrekken. Dat loopt verkeerd af: Soljony had hem een schampschot wilen geven, maar hij doodt Toezenbach. Nu zijn de zussen weer helemaal alleen. Olga besluit: “De tijd gaat voorbij en we zullen voor eeuwig verdwijnen. Ze zullen ons vergeten, onze gezichten, onze stemmen. Ze zullen vergeten met hoeveel we waren. Misschien dat de geslachten na ons een leven met meer vreugde zullen leven. Misschien duurt het niet lang meer. Dan zullen we ontdekken waarvoor we leven, waarvoor we lijden. O, als we dat eens wisten.”

Personages:

Olga, de oudste zus
Masja, de middelste zus
Irina, de jongste zus
Andrej Prozorow, hun broer
Natasja, Andrejs vrouw
Wersjinin, batterijcommandant
Toezenbach, officier
Tsjeboetykin, officier
Soljony, officier
Darjoesjka Ferapont, klerk van het districtsbestuur
Marfa, oudste oude dienstbode
Njanja, middelste oude dienstbode
Anfisa, jongste oude dienstbode

Structuur:

Bouke Oldenhof heeft in zijn bewerking voor jeugdtheater van Tsjechovs stuk de ene oude bediende verdriedubbeld. De vrouwen, ook zussen, zijn een voorafspiegeling van wat Olga, Masja en Irina te wachten staat; oud te worden en niet meer nuttig te zijn, en toch niet weggestuurd te worden omdat ze er al zo lang zijn. Ze zijn bij het meubilair gaan horen, ze zijn de personificatie van de tijd.
De andere opvallende ingreep zijn de terzijdes die de personages hebben. Het zijn gedachten die uitgesproken worden, direct gericht op het publiek. In de oorspronkelijke opvoering waren ze in het Fries vertaald. De terzijdes zijn commentaren van de spelers op hun eigen personages, of ze verduidelijken de motieven van de personages. De eerste keer dat Natasja als het vriendinnetje van Andrej bij de familie op bezoek komt, zegt ze: “[Natasja is weer eens te laat. Ze is veel te lang voor de klerenkast blijven staan om te kijken wat ze aan zou gaan trekken. De zussen vinden het vast en zeker belachelijk, maar Andrej… Nou, kom op, daar gaat hij dan.] Lieve Irina, gefeliciteerd met je naamdag, nog vele gelukkige naamdagen toegewenst, en dat wij allen hier daar lang getuige van mogen zijn. Goh. Wat hebben jullie veel visite. Waar moet ik gaan zitten? Is Andrej er niet?”

Thema:

‘Drie zussen’ gaat over het verstrijken van de tijd en hoe je die tijd invult. Het gaat ook over verlangens die niet ingelost worden. Het grootste verlangen dat open blijft is het vertrek naar Moskou, het gedroomde paradijs van Olga, Masja en Irina. Dat zij zich Moskou voorstellen als de enige plek op de wereld waar ze gelukkig kunnen worden, heeft te maken met hun verlangen naar vroeger, naar hun kinderjaren die ze in Moskou hebben doorgebracht. Verlangen en tijd hangen in dit stuk dus heel nauw samen.